Worlds Best Hoof Oil

HET VERHAAL
...van WORLDS BEST HOEF OLIE

Het verhaal begint in 1898 bij de geboorte van Peter Toogood. Zijn ouders runden een 500 hectare groot rundveebedrijf, waar hij zijn kinderjaren doorbracht. Op jeugdige leeftijd vertrok hij naar de stad om er aan het college te studeren.
Peter was een goede student en was uitmuntend in de chemische wetenschappen, maar zijn liefde voor het platteland en zijn passie voor de paarden was groot, zodat hij dan ook na zijn studies te hebben afgemaakt spoedig terugkeerde naar het platteland.
Hij was een goed ruiter en kreeg hierdoor ook een kans in de rodeo ring in de zogenaamde "bush race". Toen hij samen met zijn oom Les op deze wedstrijden vertoefde, merkte hij op dat sommige paarden merkelijk betere hoeven hadden dan andere en hij begon zich af te vragen waarom de paarden die tijdens de week in de rotsachtige en ruwe velden werkten de beste hoeven hadden ?
Oom Les had hem al vaak aangemaand om de hoeven van zijn paarden goed te verzorgen, want hij geloofde stevig in het spreekwoord 'GEEN HOEVEN, GEEN PAARD' ! En dit ging eigenlijk nog veel verder dan enkel dit gezegde ! Oom Les zei : "Als het paard slechte hoeven heeft, zal dit zich ook beginnen uiten in andere delen van het lichaam en zal hij pijn krijgen in de schouder, de nek en de rug, wat zelfs kan leiden tot een sciatique. In feite kan je het simpel samenvatten, als je het paard juist voedert, de hoeven verzorgt en alles onder controle houdt, zal het jou financieel een stuk minder kosten om een paard te houden, want je zult niet meer moeten betalen voor verwaarloosde problemen.
Peter vertelde, dat de paarden met de beste hoeven waarnaar hij informeerde op de rodeowedstrijden, tijdens de week werkten in de onbehouwen eucalyptus bossen. Gewapend met deze informatie, zijn wetenschappelijke knowhow en met de hulp van een schoolvriend (die studeerde voor veearts) en een plaatselijk slachthuis, begon hij met de ontwikkeling van een hoefpasta. Deze hoefpasta moest de voet voornamelijk helpen om beter te groeien en sterker te worden, alsook beter de druk te verdragen tijdens het werk op het veld of tijdens de rodeowedstrijden en daarentegen ook buigzaam genoeg blijven en niet beschadigd geraken in geval van verlies van hoefijzers, om het werk op het veld of in de rodeoring tot een goed einde te brengen. Ook hier gaf oom Les het volgende advies : "Maak geen wax, dikke crème of reuzel, want het moet gemakkelijk en vlug door de hoornwand kunnen opgenomen worden." Dikke crèmes blijven op de hoornwand liggen en worden simpelweg niet opgenomen, als je dit vergelijkt met een dunne crème die wel degelijk opgenomen wordt door de hoornwand."
Vroeger was algemeen bekend dat talkvet en emu-olie zéér goed waren voor de hoefverzorging, maar ze hadden het nadeel dat ze vaster werden en dus een dikke crème werden en dusdanig beweerde oom Les dat ze niet dezelfde werking hadden dan een dunne crème. Olie is een beetje duurder om te maken, maar de geringe meerkost is aanzienlijk beter dan je tijd en je kracht te verspillen in half werk, dus beweerde men vroeger vaak dat het beter was om olie te gebruiken.
Na 2 jaar testen, aanpassingen aan de formule, advies van hoefsmeden en zijn schoolvriend die veearts was, kon Peter 'Toogoods Hoof Oil' op de markt brengen. Hij verkocht z'n hoefolie in algemene voedingszaken en op wedstrijden, het duurde echter niet lang voor de reklame begon via mond tot mond of via de post, men sprak van 'Best Hoof Oil' of zelfs van 'Best Hoof Oil in the World' en het waren dus de klanten van Peter die de merknaam veranderden in 'WORLDS BEST HOOF OIL'